Πέμπτη, 3 Απριλίου 2008



Ενα βράδι ήρθε στο όνειρο μου
ολόασπρη η πεθαμένη, πορτοκαλί μικρή μου πεταλούδα
"γειά, καλώς ήρθες" μου είπε και κάθησε στον ώμο μου
"μα εγώ δεν πέθανα ακόμα " της απάντησα
"που το ξέρεις;"
"δε βλέπεις που ακόμα ονειρεύομαι;"
"τότε καλώς ήρθα" φτεροκόπησε χαρούμενη
και παίρνοντας τα πρώτα φωτεινά της χρώματα
πέταξε σε όλη τη ζωή μου πίσω
ώσπου ξαναβγήκε από το ίδιο παράθυρο που είχε μπεί
- σε κείνο το παιδικό μου πρωινό.
Από τότε δεν την ξανάδα πουθενά
όμως ξέρω καλά
πως πάντα υπάρχει μιά αόρατη πορτοκαλί γραμμή
που ξεκινάει από κάτι αγαπημένο που έχει από καιρό τελειώσει
- μα επιστρέφει γιά ένα "γειά"
και καταλήγει σε κείνο το μικρό ανάχωμα του κήπου
που αναπάντεχα μισά όσα αγαπήσαμε τα θάψαμε
.

4 σχόλια:

Νεράιδα της βροχής είπε...

...τίποτα δεν τελειώνει οριστικά...

...κι οι γραμμές οι χρωματιστές υπάρχουν για να μας το θυμίζουν...

Φιλιά βρόχινα...

Μαρία Νικολάου είπε...

Πάντοτε οταν γραφουμε κατι μονο εμεις ξερουμε τι θελουμε να πουμε..
Το μονο που ισχυει..
Ομορφος διαλογισμος..
Καλησπέρα

Γιώργος Ποταμίτης είπε...

νεράιδα της βροχής,

το βέβαιο είναι ότι τίποτα δεν μπορεί να τελειώσει αν δεν έχει αρχίσει...
και κάθε αρχή είναι ένα χέρι να πιαστούμε, έστω ένα "μόνο να πιαστούμε"...
πίνω απ' τα βρόχινα φιλιά σου...

Γιώργος Ποταμίτης είπε...

Μαρία,

συμφωνώ (απλώς προσθέτοντας ότι το ίδιο ισχυει και για το άλλο "κάτι" που σιωπούμε...)

Καλησπέρα!

 
Site Meter