Παρασκευή, 4 Απριλίου 2008


Δεν μπορώ να ονειρεύομαι πια
σαν ζωή που σαλεύει αργά στη ζωή που δεν έχει
σαν το φύλλο που έχει φύγει απ’ το κλαδί που το τρέφει
σαν μια πέτρα που κοιτάει ψηλά και τη γη δεν αντέχει
σαν σπασμένο απ’ τους ήχους του ντέφι…
Δεν μπορώ να ονειρεύομαι
πια
σαν μια λήθη που ξυπνά ξαφνικά και κοιτά πουθενά
σαν το δώρο που τρέμει μες στο χέρι του κλέφτη
σαν το γέλιο που κόπασε πια και σε κλάμα γερνά
σαν πληγή βουτηγμένη σε νέφτι…
Δεν μπορώ να ονειρεύομαι
πια
σαν την άλλη φορά, την καμία φορά που μου πέφτει
σαν χαμένο κι αβέβαιο ξέφτι….

Θα ονειρεύομαι πια
τη ζωή αγκαλιά με άλλο φύλλο, άλλο ντέφι
με ένα γέλιο ξανά
θα ονειρεύομαι πια
πως η πέτρα τη μια φορά ανεβαίνει ψηλά
και την άλλη με φόρα στη λήθη πως πέφτει
και καρφώνει ξανά στα αβέβαια μέσα το ξέφτι
πως βουτάει κι άλλη μια μες στο νέφτι
και από κει στην πληγή σαν δώρο δικό μου κυλά
στη ματωμένη παλάμη του κλέφτη!

4 σχόλια:

Don Psychote- Δ. "Ψ" είπε...

κυκλικός χορός λέξεων γύρω από τη φωτιά του ονείρου...διαγράφονται οι μυες στις εικόνες σου και τα αιχμηρά δόντια στο κλάμα τους...καλό σου βράδυ, στην ειρήνη μετά τον πόλεμο των στοχασμών σου..

Μαρία Νικολάου είπε...

Oμορφια στους στιχους σου..
Καλημερα και καλο ΣΚ να εχεις εμπνευσμενο παντα

Γιώργος Ποταμίτης είπε...

χόρευε το ένα μου μισό με κάθε λέξη
το άλλο βγήκε στη ζωή να παίξει..
θα δούμε σύντομα πιο απ' τα δυο θα αντέξει...

Ειρήνη και σε σένα Δον.
Ειρήνη!

Γιώργος Ποταμίτης είπε...

Η ομορφιά ομορφαίνει πρώτα απ' όλα το στόμα που την λέει και έμπνευση χαρίζει...

Ευχαριστώ και την όμορφη ματιά απ' την ψυχή σου!

 
Site Meter