Απ’ το βυθό θα σώσω ό,τι μπορώ
απ’ όσα βούλιαξε η οδύνη
όσα ειπωμένα κόντρα στον καιρό
άλλα μου λέγανε μα τα ‘πνιξε η δίνη
κι από όσα άλλα ετοιμάζει στο βυθό
σαν καθρεφτίζεται η ψεύτρα η γαλήνη
βλέποντας μέσα της το κύμα φοβερό
από ναυάγιου σπασμένο φινιστρίνι.

Κύριε
αθώωσε μου έστω ένα φύλλο
και τον υπόλοιπο καταδίκασε με
στο ίδιο πουθενά.

Όταν πνιγούμε μια μέρα
στους καπνούς τόσων χαμένων εξεγέρσεων
στεφανωμένοι φωτογραφίες λουλουδιών
από τους ρημαγμένους κήπους
θα ήθελα να κρατώ το χέρι σου
- απελπισμένος για κάτι αληθινό
έστω για να χαθούμε.

... σαν χέρι απουσίας από μέσα

να σε ανοίγει το σπάταλο απόν

πιο μέσα να σκορπιέσαι...

Κάποτε θα ταξιδέψω πάνω σε ένα άγγιγμα σου
όλη την απόσταση που μας χωρίζει
θα φτάσω στα χέρια σου την άκρη του κόσμου
κι από κει θα κατρακυλήσω
στον άδειο ουρανό
σκορπώντας στα άστρα πτερόεντα ίχνη
από ότι ήταν τώρα σώμα, ψυχή και σκέψη
και όλο το ακατανόητο
που τα σμίγει και τα χωρίζει
θα είναι τα απολωλότα μου δάκρυα
που απαρηγόρητα θα ξαναπέφτουν
σε ότι μια ζωή δεν κατάφεραν να αγγίξουν.

Πότε κλαίγοντας για εκείνα που ξεχνάμε
πότε λησμονώντας για τι ακριβώς κλάψαμε
γυμνοί από λόγια που δε θα ξαναπούμε
ήσυχοι πάμε
πράοι
και ανυποψίαστα άλλοι.

Πόσες φορές να μας ξεβράσει το κύμα
πόσες φορές να μας ξεπλύνει η βροχή
για να σκορπίσει στην άμμο το κρίμα
για να σκορπίσει το ψέμα η ψυχή;

κύριε λύτρωσε με από τα πλάσματα
που καραδοκούν στις λέξεις
να μου αρπάξουν
την μόνη μου περιουσία σε φως
στην άβυσσο σαν βγαίνω.

Το πιο σωστό μου λάθος ήσουνα εσύ
που πάντα επέστρεφες
αλλάζοντας ηλικίες για να μ’ ακολουθήσεις
αφήνοντας απειλητικά γράμματα πάνω στα ίχνη
σε ότι πίσω μας σέρνεται και τα σβήνει.
Άλλοτε τρέχοντας πάνω σε τείχη
ακροβατώντας σε οράματα
ανεμίζοντας σημαίες
γράφοντας συνθήματα
για ότι μας χωρίζει απ’ την οδύνη.
Κι ύστερα πάλι αλλάζοντας γνώμη
ψιθυρίζοντας τα βράδια «δεν αντέχω άλλο»,
γράφοντας στον σπασμένο καθρέφτη
με την πιο σωστή λέξη - συγνώμη
έναν απίστευτο λάθος τίτλο
πάνω στο ραγισμένο είδωλό του κόσμου το μεγάλο.

Ταξιδεύουμε στο αναπόφευκτο
παίζοντας κρυφτό με την άβυσσο
που πότε για μια ψυχή ακόμα εκλιπαρεί
και πότε για όσες έκλεψε βρυχάται…

πάντα θα χανόμαστε
ανάμεσα στον δρόμο που δεν γυρέψαμε ποτέ
και σε εκείνον που δεν βρήκαμε ακόμα.

Θα καθίσω πλάι σου μια μέρα
με τις χούφτες μου γεμάτες σπόρους σιωπής
από όσα ποτέ δεν σου είπα
και έτσι ολόκληρο θα στο προσφέρω
«άνθισε το εσύ» θα σου πω
ποτίζοντας το
με λέξεις σβησμένες απ’ τα γραμμένα στην άμμο
με θροϊσματα και σταγόνες βροχής πάνω στα ίχνη
και αν σου μαραθεί με μια σιωπή πιο μεγάλη
φύλαξε και πάλι τους σπόρους
γιατί κι άλλα θα γραφτούνε στην άμμο
και πάντα θα φυσά και θα βρέχει…

Εθελουσία οδός η ψυχή μου
με σημάδια γυρισμού τα ψίχουλα
από παραμύθια με πουλιά πεινασμένα
μα με ίχνη βαθιά τα χαμένα
για να βρίσκουν το δρόμο πότε – πότε ξανά
όσα γυρεύαν να φτάσουν μακριά
και για σημάδια σκορπούσαν εμένα…
Εθελουσία θάλασσα η ψυχή μου
για καράβια χάρτινα βουλιαγμένα…
Εθελουσία φωνή η ψυχή μου
για όσα δεν μπόρεσε να πάρει το ψέμα.

Εύχομαι να μου χρωστάς πάντα
εκείνο το μικροποσόν
ενός χαδιού ακόμα.

στους ανθρώπους να δίνεσαι σαν νόμισμα

που ποτέ του δεν παίρνει ότι πληρώνει...

και στα νομίσματα

σαν ακριβό θυμίαμα

σε κάτι που δεν σώνει.

Αρκετό θα είναι πάντα στη ζωή

εκείνο που μας λείπει

και ίσως να λείπει
ένα στεφάνι ολόγιομο από λύπη
να το φοράνε στα σκοτάδια
όσοι στις χαραμάδες γλύφουν φως
και ξύνουν ξεραμένα χάδια
να βρουν τι ήταν εαυτός.

Από εκεί που κάθε φορά φτάνουμε
μέχρι ότι υπολείπεται ακόμα να χαθεί
μένει εκείνο που κρατούμε
σε ότι αγγίζουμε
θα παίζουνε αιώνια κρυφτό
όσα δεν βρήκαμε
με όσα ψάχνουμε να βρούμε.

Θα ανοίξω ένα μονοπάτι ως κάτω στη θάλασσα
να το κατέβω Κυριακή
ξυπόλητος
φορώντας τα καλά μου
για να παντρευτώ τα ίχνη σου στην άμμο
και ίσως ότι γεννηθεί να έχει
του φλοίσβου το αιώνιο κλάμα
την κραυγή ενός γλάρου
που βουτά να βυζάξει το κύμα
του ορίζοντα τα άδολα χέρια
και για σώμα την αύρα
που χαϊδεύει σαν ψυχές τα καράβια
που περνούν σιωπηλά
απ’ το ίδιο το κύμα σπρωγμένα
που όλο σβήνει στην άμμο τα χνάρια.

Αν όσο ζεις ψάχνεις το ένα
στο τέλος δεν θα βρεις κανένα
γιατί κι αν πεις «βρήκα εμένα»
καθρέφτης θάναι τα χαμένα.

Τη μισή σου αλφάβητο την έμαθα
συλλαβίζοντας τα δάκρυα στα μάγουλά σου.
Την άλλη μισή δεν την έμαθα ποτέ
κι έτσι ακούω πράγματα μισά
όταν στο πρόσωπό σου βρέχει.

ίσως αυτό που μας ξεφεύγει

να είναι και αυτό που μας ορίζει...

Δεν ξέρω αν προέρχομαι από τον παράδεισο
δεν γνωρίζω αν καταλήξω στην κόλαση
μα νοιώθω πως περνώ από τη γη
να πιάσω κάτι άπιαστο
που η γύρη του με ραίνει
με ό,τι κάνει τη ψυχή
αιχμάλωτη του άπιαστου να μένει.