στους ανθρώπους να δίνεσαι σαν νόμισμα

που ποτέ του δεν παίρνει ότι πληρώνει...

και στα νομίσματα

σαν ακριβό θυμίαμα

σε κάτι που δεν σώνει.

Αρκετό θα είναι πάντα στη ζωή

εκείνο που μας λείπει

και ίσως να λείπει
ένα στεφάνι ολόγιομο από λύπη
να το φοράνε στα σκοτάδια
όσοι στις χαραμάδες γλύφουν φως
και ξύνουν ξεραμένα χάδια
να βρουν τι ήταν εαυτός.

Από εκεί που κάθε φορά φτάνουμε
μέχρι ότι υπολείπεται ακόμα να χαθεί
μένει εκείνο που κρατούμε
σε ότι αγγίζουμε
θα παίζουνε αιώνια κρυφτό
όσα δεν βρήκαμε
με όσα ψάχνουμε να βρούμε.

Θα ανοίξω ένα μονοπάτι ως κάτω στη θάλασσα
να το κατέβω Κυριακή
ξυπόλητος
φορώντας τα καλά μου
για να παντρευτώ τα ίχνη σου στην άμμο
και ίσως ότι γεννηθεί να έχει
του φλοίσβου το αιώνιο κλάμα
την κραυγή ενός γλάρου
που βουτά να βυζάξει το κύμα
του ορίζοντα τα άδολα χέρια
και για σώμα την αύρα
που χαϊδεύει σαν ψυχές τα καράβια
που περνούν σιωπηλά
απ’ το ίδιο το κύμα σπρωγμένα
που όλο σβήνει στην άμμο τα χνάρια.

Αν όσο ζεις ψάχνεις το ένα
στο τέλος δεν θα βρεις κανένα
γιατί κι αν πεις «βρήκα εμένα»
καθρέφτης θάναι τα χαμένα.

Τη μισή σου αλφάβητο την έμαθα
συλλαβίζοντας τα δάκρυα στα μάγουλά σου.
Την άλλη μισή δεν την έμαθα ποτέ
κι έτσι ακούω πράγματα μισά
όταν στο πρόσωπό σου βρέχει.

ίσως αυτό που μας ξεφεύγει

να είναι και αυτό που μας ορίζει...

Δεν ξέρω αν προέρχομαι από τον παράδεισο
δεν γνωρίζω αν καταλήξω στην κόλαση
μα νοιώθω πως περνώ από τη γη
να πιάσω κάτι άπιαστο
που η γύρη του με ραίνει
με ό,τι κάνει τη ψυχή
αιχμάλωτη του άπιαστου να μένει.